September 15,2011
Hindi naman lahat ng tao pwedeng laging masaya.
Pero alam mo, ako? Kahit ngiti mo lang, napaka-ganda na rin ng araw ko.
Kahit sabihin ng ibang tao na corny ako, eh bakit ba?
Masama ba na ngumiti ka dahil sa isang taong nagpapatibok ng puso mo?
‘Di ba hindi naman?
Lahat naman ng tao, naiinlove eh. Kaso ‘yung iba, napapariwara lang.
Hindi kasi nila naiintindihan kung anong pakiramdam nang nagmamahal ka ng totoo. Feeling nung iba, laro laro lang.
Kung gusto niyo lang maglaro, eh ‘di maghanap kayo ng BARBIE. Hindi puso ng babae ang pinaglalaruan.
Ang sakit kasi sa mata na may makita kang pag may umiiyak dahil lang sa pag-ibig na ‘yan.
Ang mga broken nagiging depressed, losyang at namumugto ‘yung mata kakaiyak, eh wala namang mangyayari sa pag-iyak. ‘Yung iba naman , hindi na kumakain, nagkukulong sa kwarto tapos hindi na nagsasalita.
Ang weird ng nagiging kalabasan ‘no?
Sana naging laro na lang ang pagmamahal kung ganito lang gagawin nila.
‘Yung tipong pag nag-game over eh pwedeng mag start a new game. Hindi rin naman kasi kami gaya ng DOTA, na pag natalo kayo pwede pang bumawi. NEVER niyo kami dapat i-compare ang babae sa DOTA dahil ‘yun ay isang LARONG KINAAADIKAN samantalang kami, hindi dapat saktan.
Ang sakit kasi talaga isipin pag mas inuuna pang isipin kung paano paglalaruan ‘yung puso namin.
Martir man kami, marunong din kami masaktan.
Pero alam mo para sa akin, wala lahat ng ‘yan.
Dahil kung talagang nagmamahal ka nang totoo, handa kang ibigay ng buong buo ang sarili mo sa taong mahal na mahal mo.
Hindi dahilan ang sandamakmak na kasalanan para mag-give up ka sa isang bagay.
The more you hold on to one thing, the more you become stronger and faithful.
Kahit ‘yung tipong nasasaktan ka, hinding hindi ka bibitaw kasi nga alam mong mahal na mahal niyo ang isa’t isa, sadyang may hindi lang pagkakaintindihan sa pagitan ninyong dalawa…
Hangga’t alam niyong nagmamahal kayo beyond different hurdles,
basta center ng relationship niyo si God, hinding hindi niya kayo pababayaan.
Kahit kelan. :)
